Thursday, April 28, 2011

EXPLOSIVE ENCOUNTER: ANG IMPERYO

Hindi ko maiwasan na sa pagkahaba-habang biyahe, sumasagi sa aking isipan ang samu't saring bagay. Madalas kasi,mula Fairview hanggang Trinoma kung saan madalas kong kinikita ang aking mga kaibigan, ang peligrosong biyahe ay nauuwi sa pagmumuni-muni sa buhay.


Halos tatlong linggo na rin ako sa Pilipinas. Pansin ko ang napakainit na panahon. Ramdam ko ang trapiko. Pansin ko ang posibleng peligroso sa pagsakay sa pampublikong sasakyan at ang takot ng holdapan. At higit sa lahat, tanaw ko ang reyalidad ng buhay sa Kamaynilaan. Gayunpaman, masaya ako at andirito ako sa aking bansa.


Sa lahat ng biyahe ko, pansin ko ang mga higateng Mall at mga umuusbong na condo. Tanaw ko ang mga advertising billboard, ang mga sticker sa bus, ang mga patalastas sa electronic billboard. Lahat ng ito, ibinabandila ang isang higanteng korporasyon - ang SM.


Tandang tanda ko noong 1990s, iilan lang ang SM. Maliban sa SM North, SM Megamall na ang pinakasikat na pasyalan ng mga Pilipino sa Maynila. Nagsisilbing tatak ng estado sa lipunan ang pagpunta sa SM. Oo, pag pumunta ka at namili sa SM, sikat ka na. Ito ang nagdidikta na angat ka sa lipunan o possibleng pumabilang sa gitnang uri o middle class.


Ngayon, gulat na gulat ako sa imperyong hatid ng SM. Hindi lang nito binago ang mukha ng lungsod, lumikha rin ito ng imperyong relatibo sa pagkapilipino. Na para bang kapag sinabing SM, yan ay pamilihan ng Pinoy. Ngunit ito ay isang romantisismo. Lumilikha ang higanteng korporasyon ng isang mundong umaakit sa mga Pilipino na "mag-shopping" sa kabila ng paralisadong sahod at mas nagtataasan pang bilihin.


Nakakakilabot ang pangitain, ang Pilipinas ay possibleng maging pagaari ni Henry Sy. Si Sy na ang pangulo. At ang Pilipinas ay posibleng maging isang malaking SM. Na hindi na rin malayong mangyari. Tayo nga ay ang pinasosyal na karinderya na bukas sa sinumang gustong kumain. Ang Pilipinas na nga siguro ang binihisan at techie puta na handang bumukaka dahil pagod ng kumayod sa kakarampot na kita. Nakakakilabot ang mga pangitain. 


Nagbago na ang loob ng SM. Malaking malaki ang pagbabago kumpara noong 1990s. Puno ng malalawak na espasyo. Naglipana ang mga international brands. Kakailangan pang sumakay ng shuttle para lumipat sa ibang bahagi ng Mall gaya ng MOA or Mall of Asia. 


Maliban sa mga malls, mas nakakagulat ang pagusbong ng mga Condominiums na pagaari rin ng SM Corporation. Sa isang sticker sa bus, kung di ako nagkakamali, hinahalina ang mga mamimili ng tagline na "home is where shopping is." Dito ipinapakita di lamang ang convenience ng access. Ibinabandila rin ang mundo ng higit na pagkonsumo ng mga produkto ng SM na relatibo sa pagiging korporasyon ng SM.


Sangayon ako sa pagbabago. Ngunit sana ang pagbabago ay hindi maging daan upang higit na maibaon ang mga indibidwal na bahagi ng lipunan. Naisip ba natin ang hirap na dinaranas ng mga sales lady sa loob ng SM na kakarampot ang kita kapalit ng maghapong paglalako ng produkto ng SM? Naisip din ba natin ang sakripisyo ng mga saleslady na ni hindi nila mabili o masubukang maangkin ang mga magagandang bagay sa kanilang kapaligiran? Marahil nga, binubulag tayo ng ideyang "masaya" at "it's all about shopping" ang mga malls. Tayo ay pumupunta rito ng hindi tumitingin sa higit na konteksto ng mapagkunwaring mukha ng korporasyon. Ipinaghehele tayo ng musika ng SM - "Here at SM, we've got all!"


Isang linggo na lamang at muli na naman akong babalik sa dayuhang lupain. Gaya ng mga saleslady sa Mall, ako ay muling papasailalim sa isang imperyo. Bilang isang OFW, muling magtitiyaga at kakayod upang tugunan ang pangangailangang mabuhay ng disente. Ang buhay na sa ibang bansa na pilit inaabot.


Muli akong babalik sa mga eksena ng pagtitiyaga; magbabaon; magtitipid; at muling mamangha sa mga bagong produkto ng Imperyo. Minsan, hanggang tingin lamang. Madalas, nanatiling isang pantasya. 


Hindi ako ipinanganak na Diyos. At sa usapin ng uri at lahi, ako ay nanatiling alipin ng mas malaking Imperyo - Ang globalisasyon.

Monday, April 25, 2011

EXPLOSIVE ENCOUNTER: SA MADALING ARAW

Hindi ko na mabilang ang mga sandaling umuuwi ako ng madaling araw. Sinasagad ko na rin kasi ang mga nalalabing mga araw bago bumalik ng Brunei at muling tumutok sa aking pagaaral at tapusin ang aking kontrata.

Masayang umuwi ng madaling araw kahit balot ng dilim at misteryo ang mga daan ng quezon city. Sa tuwing umuuwi ako, nagbabago ang kalsada. May mga daang inaayos. May mga gusaling umuusbong. Pero ang mas kapansin pansin ay ang mas tumitinding peligro. Kaskasero pa rin kasi ang karamihan sa mga drayber.

Noong isang gabi, napagusapan namin ng mga kaklase ko sa UP ang mga modus operandi ng ibang sindikato sa mga sasakyan o taxi. Higit pa sa bangungot, nakakatakot talaga ang mga insidente. Lahat gagawin ng mga sindikato makuha lang ang gusto nila. Ayos lang sana kung pera o sasakyan lang ang tatangayin. Mas masakit pa nito kung pati buhay ng walang kalaban-labang nilalang.

Sa mga pagkakataong ito, hindi ko maialis ang takot. Kaya madalas, pinapakiramdaman ko ang taxi. Maliban pa sa galaw ng kumakaripas na sasakyan, nakahanda rin ako mga posibilidad sa kapaligiran. Basta ipinagdarasal ko lang na maging maayos ang biyahe pauwi,

Ang buhay ay parang biyahe, o pagsakay sa taxi. At sa konteksto ng buhay OFW, ang mga OFW ay parang mga drayber ng taxi. Kumakayod para may ipakain sa pamilya. Ngunit, sa pagpakikipagsapalaran ng isang OFW, andon ang panganib na madalas ay hindi naman nasusuportahan ng pamahaalan.

Sabi nga kasamahan ko sa UP, ang pagbansag sa mga OFW bilang mga bagong bayani ay tila isang paraan ng ROMANTISISMO. Parang mga boksingerong isinasalang ng lokal na pamahalaan ang mga OFW sa isang bakbakan ng walang kaserguruhan. Basta ang gusto lang ng lokal na pamahalaan ay ang pagkapanalo sa laban na relatibo sa laki ng remittance.

Malungkot ang ganitong sitwasyon at ito ay hindi imahinasyon. Isang reyalidad ang pakikibaka ng mga OFW. Madalas marinig na sila ay itinuturing na mga ATM ng kanilang mga kamag-anak. Ang tingin pa ng iba, mayamang mayaman na sila na sa oras ng nakaligtaang pasalubong, kung anu ano pa ang isusumbat. Ang katotohanan, higit pa sa lungkot, mas nakakalungkot na ituring ang isang OFW na isang gatasang baka.

Kahit sabihing kumikilos ang pamahalaan sa pagtulong sa mga OFW, makikita pa rin ang kakulangan sa suporta. Simpleng pagtulong lang sa mga kaso ng mga OFW, pasa pasa pa ang nagiging hantungan. Maging ang mga serbisyo ng pagproseso ng papeles, may kabagalan din. At ito ay hindi lamang tali sa sitwasyon ng mga OFW, maging sa ibang institusyon ay kita ang kakulangan.

Ilang beses na ba akong nakarinig na "umuwi ka na lang" sa halip na tulungan ng embahada ang mga nagigipit sa pagharap sa mga sitwasyon? Bakit, abala ba sila? Ganoon ba dapat itrato ang mga bagong bayani? Paano na lang tutugunan ang sigaw ng karamihan sa mga OFW na "save your sanity?"

At sa higit na pagususuri, anong hakbang ng pamahalaan sa mga OFW na mawawalan ng trabaho o nagnanais na bumalik sa Pilipinas? Ang punto, maliban sa pagpunto sa mga OFW sa kanilang sitwasyon, gaano ba talaga itinuturing ng pamahalaan ang mga binansagang bagong bayani? Ito ba ay nasusukat sa pagtulak sa mga OFW na sumuong sa panganib ng ibang bansa, makipagsapalaran at sa oras ng peligro, sila pa ay natatalikuran.

Isa akong OFW. Isang mapalad (dahil iba ang turing sa akin ng aking mga kaibigan at pamilya at kahit papaano ay napagtitiyagaan ang employer) kumpara sa libo-libong nakikipagsapalaran sa kung saan-saang parte ng mundo. Ngunit hindi maiiwasang mapaisip din sa mga reyalidad ng kapaligiran. Hindi naman kasi panghabang buhay na karera ang pagiging OFW. Temporaryo ito. Gaya ng pagsakay ng taxi sa madaling araw, uuwi at uuwi ka pa rin sa iyong sinilangan. Oo, sa Pilipinas. 

Thursday, April 21, 2011

EXPLOSIVE ENCOUNTER: SEMANA SANTA AND ALL ITS WORTH!

Habang  isinusulat ko ito, nakikinig kami ng siete palabras o ang seven last words. Maya maya lang, magpu-prusisyon na kami. Sa mga puntong ito, sinasabayan ng init ng panahon ang init ng pananalita ng mga speakers sa telebisyon. Ang ibang tagapagsalita, umiiyak. Ang iba, lumuluha. At ang iba, nagpapatawa. Epektibo naman ang kanilang mga pagbabahagi.

Ano nga ba talaga ang tunay na kahulugan ng Semana Santa? Ito ba ay ang pagpunta sa Boracay? Ito ba ang pag-swimming? Ito ba ang walang katapusang lakwatsa. Sasabihin ng iba, kasi naman, ito lang ang panahon para makapagpahinga. Ika nga nila, long vacation.

Di naman ako kumokontra sa lakad ng iba. Kanya kanya rin naman ng pagpapasya ang bawat isa. Pero para sa akin,ito ang panahon ng higit na pagninilaynilay. Ito ang panahon para magisip isip sa nagdaang tao. Ito ang pagkakataon na kahit papaano ay magpatawad at humingi ng tawad.

Sa mga nagdaang taon, di ko maiaalis na nabalot ako ng poot, ng pagkabalisa. Di ko naman na kailangan ulitin ito. Isa lang naman ang hiling ko, ang makalipat ng bagong trabaho kung saan mas magagamit ko ang aking Masters. Hangad ko sana na makapagturo o di kaya ay mapasok sa isang research-based institution or media outfit. Balak ko na rin kasing mag-PhD matapos ang masters.

Kung babalikan ko, may mga bagay na kinaasaran ko sa paligid ko. Marami ang di pantay na pagturing. Hindi ko na isusulat dito at baka pagmulan pa ng gulo. Basta ang alam ko lang, hindi natutulog ang Diyos. May karampatang paghuhukom ang lahat. Hindi naman ako naghahangad ng kapariwarian ng mga taong yon. Basta, nasa Diyos na ang lahat.

At ngayong semana santa, ito na ang panahon ng higit na pagpapatawad. Kaya buong puso ko silang patatawarin. Ngunit di ako titigil na abutin ang aking pangarap. Susulong ako. 

****

Kagabi, nagbisita Iglesia kami. Bahagi ng tradisyon ang pagbisita sa pitong simbahan. Sa pagtuntong sa bawat simbahan, nagaalay ng dasal at hiling.

Sa pagpasok sa loob ng simbahan, hindi ko maiwasang muling balikan ang mga eksena sa buhay mo na higit kong dapat ipagpasalamat at higit na ihiling ng gabay!

Sa bawat simbahan, namutawi ang iba't ibang hiling. Mula sa kalusugan, kapayapaan at higit na pagkakaisa ng pamilya, higit ang paghiling sa pagsasamasama ng pamilya at pagbot pa ng pangarap tungo sa magandang bukas.

Unang Simbahan: Holy Cross Church
Sa simbahang ito, hiniling ko ang higit na kalusugan para aking pamilya. Nawa'y bawat isa ay basbasan pa ng lakas para sa mahabang taon ng pagsasamasama at saya.


Ikalawang Simbahan: Sacred Heart Church
Sa Simbahang ito, hiniling ko na sana ay maibigay na ang trabahong aking hinahangad. Hangad ko rin na makapagtapos na ako ng MA at sumulong sa pagkuha ng PhD.





Ikatlong Simbahan: Mary The Queen Church
Sa Simbahang ito, hiniling ko ang higit pang katahimikan at kasiyahan ng kaluluwa ng aking yumaong ina, limang taon na ang nakakalipas. Alam ko namang andyan lang si Mama, pinapanuod at ginagabayan kami.



Ikaapat na Simbahan: Good Sheperd Church
Sa Simbahang ito ay hiniling ko ang kaligayahan ng bawat miyembro ng pamilya. Kasabay nito ay ang higit na kalusugan at katatagan ng aming mga kamaganak sa bawat pagsubok.
Ikalimang Simbahan: Church Along Visayas Avenue
Sa Simbahang ito ay hiniling ko ang higit na pagkakaroon ng tibay ng loob sa panibagong pagsubok sa pangingibang bansa. Naway gabayan ako ng Diyos sa mga hirap at pagsasakripisyo.



Ikaanim na Simbahan: Church at UP
Sa simbahang ito, hiniling ko ang kasiyahan ng bawat isang miyembro ng pamilya. Ang maayos na relasyon at mas mayabong na ugnayan ng bawat isa.

Ikapitong Simbahan: St. Peter Parish
Sa Simbahang ito, hiniling ko na sana ay basbasan pa kami ng higit na pagmamahal at pagtitiwala sa Diyos. At siempre, ang pagkakaroon ng pusong marunong magpatawad.


Ang mas kapansin-pansin sa bawat simbahan ay ang mga nagtitinda. Mula sa mga parapernalya sa pagdarasal hanggang sa pagtitinda ng pagkain, kumpleto. Tila hindi nila iniinda ang hirap. Basta ang mahalaga ay makabenta upang tugunan ang kumakalam na sikmura.



Kalsada sa Imperyo ni Juan

Pawisan ang Ale
Bili na suki

Todo kayod si Manong
Boss, Yosi! Yosi!

Nagtutulak ang mag-ina ng kariton
Bote! Dyaryo!

Nangungusap ang paslit
Palimos po

Nagdaan ang Diyos
Excuse me.

Ito ang emperyo.
Ikaw, saan ka lulugar?

Wednesday, April 20, 2011

EXPLOSIVE ENCOUNTER: ISTASYON

Sa ilang araw kong paglagi sa Metro Manila, unti unti na rin akong nasasanay sa galaw ng kapaligiran. Ang bilis ng bawat araw. Mainit ang kapaligiran. Nagmamadali ang lahat. Sadyang maraming eksena ang umaagaw sa aking atensyon kasabay ng polusyon at masasayang mukha ng mga tindero sa sidewalk.

Andirito ang ilan sa aking mga obserbasyon.

Unang Pagkakataon

Sa unang pagkakataon, nakilala ko ang mga kaklase ko sa UP Open University. Totoo pala sila. Masayang kasama at puno ng ingay sa pagbabahagi ng karanasan. Lalo na pag taga-UP, wapak!

Pulubi

Kailan ba ako huling nakakita ng pulubi? Tanging sa Pilipinas lamang. Naglipana sila sa lansangan ng Metro Manila. Marungis pa rin sila. Pero pansin kong demanding na sila. Nagrereklamo pag inaabutan ng barya. Choosy na rin sila.

Barker

Mapa-jeep, bus o sa lansangan, lagi andon ang barker para maglako ng kanilang serbisyo.  Wala silang pakialam kung masigawan ka nila. Importante, sumakay ka sa pinapasada nila at maabutan sila ng unting barya ng drayber.

Grocery

Mahaba ang pila sa grocery at yan ay isang katotohanan sa Pilipinas. Maraming tao. Marami ang namimili. Nakakalula pa rin talaga ang grocery sa Pinas. Nagkalat ang Baboy. Nagkalat ang sangkaterbang brands. Pero mas nakakalula ang presyo ng bilihin. 

Gupit

Pinagupitan namin ang aking pamangkin na si Gab. Bahagi ng tradisyon, ako ang unang gugupit. Kailangan kamaganak daw.  370 pesos ang unang gupit ng aking pamangkin. May kasama pang certificate ang serbisyo. Paano ba naman, may before and after shot. Sa isip isip ko, magastos na nga talaga ang magka-anak!

Clown

Nung sabado ako muling nakakita ng super talented na clown. Siya na ang host, siya pa ang nagma-magic at nagba-balloon twist! Magaling pa mag-ingles. Bilib na naman ako sa Pinoy. Magaling pang magpatawa. Buti pa siya, sensitibo. Di katulad ni Willie.

Puyatan

Di ko na pansin ang oras sa panahong ito. Hindi ko na alam ang umaga, tanghali at gabi. Basta masaya ako. Masaya ako sa bawat sandali.

Propesyunal

Nakakatuwang muling makasama ang aking mga kaklase noong kolehiyo sa UP. Lahat kami ay mga propesyunal na. Ang isa, abogado na. Ang isa, DJ sa radyo. Ang isa, sa radyo din. Ang isa, umaariba sa call center. Ang isa, negosyante. Ang isa, wagi sa pagtuturo ng dayuhang wika. At ako, OFW. Pero lahat kami ay pare-pareho. Propesyunal.

Pagkaing Bruneian

Nagkainan kami nung Sabado ng aking mga kaklase sa kolehiyo. Maliban sa pinatikim ko sila ng Tom Yum Soup at Fried Rice, benta rin ang chicken at brownies ni Liza. In short, walang diet diet. At para kumpleto, nag-The Bar kami!

Init

Mainit na sa Pilipinas. Wala namang kumokontra. Marami lang ang nagpapawis at nagrereklamo. Pero pabor sa akin. Di ko na kailangang magwork out. Todo pawis ko sa kada lakad ko.

Seven Eleven

Muli ko namang nabisita ang Seven Eleven. Nanlaki mata ko sa mga instant meal. Marami ring alaala ang hatid ng seven eleven. Ito ang aking kuweba sa oras ng matinding gutom at walang budget.

Bus

Grabe talaga ang Bus sa Pilipinas. Mga hari ng kalsada. Gustong talunin ang mga jeep at maging ang eroplano sa bilis! Pero asensado na rin sila. May telebisyon sa loob ng bawat bus. Inaaliw ang mga pasahero upang pansamantalang indahin ang disgrasya na posibleng mangyari dahil sa pagharurot at kakulangan ng disiplina ng driver. Teka, 12 pesos na ang minimum fare sa bus.

Palaspas

Ang saya ko ng makakita ako ng maarteng palaspas. Maarte dahil may disenyo itong bulaklak, larawan ng santa at talagang hand-made!

Pamilya

Tuwang tuwa ako na makakita ng mga pamilyang sama sama. Mas natuwa ako nung nakita ko ang pamilya ko. Sama sama kasi kami.

Kalembang

Muli na naman akong nakarinig ng kalembang ng simbahan. At siempre, ang ice cream at ang binatog!

Tsismis

Buhay na buhay na naman ang ingay ng kapitbahay o ng mga tsismosa sa daan. Sinasabayan nila ang kahol ng mga asokal.

Sa Jeep

Kahit masakit sa pwet ang lubak na daan, nakakatuwa namang panoorin ang mga eksena sa loob ng jeepney. Nakakaaliw din ang pagabot ng bayad. Pero ang di nakakatuwa, ang mga taong kung umupo, kala mo mayari ng jeep.

Trinoma

Madalas ako ngayon sa Trinoma. Yan ang bahay ko sa gabi. Isang salita: Nakakalula!

Uso

Uso ngayon sa lalake ang V-neck na shirt. Hitsurang magsasaka. Sa babae naman, uso pa rin ang galdiator sandals. Gimmick look lang.

MRT

Muli na naman akong nakasakay ng MRT. Hindi ko akalain na mas tumindi ang siksikan dito. Mahahalikan ko na ang kilikili ng kaharap ko. At ang pawis ko, ga-balde dahil sa init. Buti na lang, buhay akong nakalabas ng MRT.

Biyahe

Unti unti pa rin akong sumusubok sa mahabang biyahe. Nakakapagod din pala. Sa mga pagkakataong ito ay naaalala ko ang katahimikan ng Brunei. Pero kahit nakakapagod sa Pilipinas, masaya ako. Kasi ito naman talaga ang lupa o bayang sinilangan ko.

More to come...

Friday, April 15, 2011

EXPLOSIVE ENCOUNTER: BEINTE KUWATRO ORAS

Sa loob ng beinte kuwatro oras, marami ang possibleng mangyari. Lalo na dito sa Pilipinas, laging paspasan ang transaksyon. Lahat nagmamadali. Lahat ay parang may hinahabol.


Ito na ang panlimang araw ko sa Pilipinas. Hindi na rin pala biro ang maramdam mo ang pagka-ilang sa sariling bansa. Sa loob lamang ng isang taon, marami na ang nagbago. Nagbago ang anyo ng Quezon City. Malaki-laki na rin ang ipinagbago nito dahil sa mga gusaling parang mga kabuting nagsulputan.


Dumalaw ako ng UP para sa aking pananaliksik. Lulan ng FX, naramdaman ko ang bangis ng init ni haring araw. Nasabi ko sa sarili ko, summer na nga talaga sa Pilipinas. Uso na ang taglapot. Uso na ang pawisang katawan. Uso na rin ang nagpapainit na mga tanawin gaya ng mga babaeng naka-shorty short at gayundin ang mga pormang hunk na lalake. Hindi man ito bago sa Pilipinas, tila isa itong bagong putahe sa aking mata na halos isang taon ring nagpista sa konserbatibong bansa ng Brunei.


Sa FX, nagbayad ako ng 25 pesos. Bumaba ng Philcoa at nakipag-patintero sa mga bumubulusok na sasakyan. May halong kaba sa dibdib. Kailangan ba akong huling tumawid ng mabagal at may kasiguruduhan na hindi ako sasagasaan ng sasakyan dahil nasa pedestrian lane ako. 


Naglakad sa overpass. Nagmasid ng buhay sa ibabaw nito. Ang mga tindero ay todo sa paglalako ng produkto. May mga sulat at pinta ang ding-ding. Ramdam ang pagpapawis ng mga taong nakakasalubong. At ang kahabaan ng tulay ay puno ng nagmamadaling nilalang.


Sa pagsakay ng jeep, tagaktak pawis ako. Di ko na rin pinansan. Habol ko, makarating sa UP Mass Comm Library para manaliksik.


Sa Mass Comm, nagbalik ang alaala ng buhay kolehiyo. Oo, those were the days. Ang mga panahon ng pagtitipid para makapagpa-xerox ng readings o makabili ng props sa production. Those were the days ng higit na pagsisikap para magtapos. Ganoon din naman ngayon, dahil nga graduating na ako sa aking MA sa UP Open University, andon din ang pagsisikap.


Nagsimula akong manaliksik sa UP CMC Library. Masaya, komportable at malamig. Maliban sa nakakalulang eksena sa dami ng masustansyang aklat ukol sa mass media, mas inikatuwa ko ang pananaliksik ng mga bagong resources. Nasabi ko na lang sa sarili ko, babalik pa ako.


Bago ko lisanin ang UP CMC, dumalaw ako sa aking guro noong kolehiyo. Dinalaw ko si Ma'am Rose. Siya ang isa sa mga strikta na propesor sa production classes. Pero sa kabila nito, ang dami ko ring natutunan sa kanya. Dahil dyan, di ako nagdalawang isip na dalawin siya at pasalamatan sa kung ano mang tibay ng loob at gilas ng aking kakayahan sa production na ngayon ay aking napapakinabangan.


Lumipas ang oras kasabay ng mga nag-jo-jogging sa UP Oval. Sumakay ako ng jeep at tumungo sa Greenbelt 5 para makasama ang aking mga dating kasamahan sa isang popular na TV station.


Nakakatuwa dahil may pagkabaliw ang aking utak. Hindi ko matandaan kung saan dapat bumaba papuntang Greenbelt. Awa ng diyos, may sumaklolo sa akin. Mabait si manong at ginabayan ako. Dapat lang, trabaho niya ang pagbibigay ng ticket at gabay sa mga pasaherong bangag na gaya ko.


Sa Greenbelt, nagpasiklab ang pasosyalan. Puno ito ng mga dayuhan, ng mga sosyal at nagpapasosyal. Sila ang mga hari at reyna ng elitistang imperyo. Kami, salimpusa at sumusubok sa lambing ng gabi.


Di namin pinansin ang katahimikan ng kapaligiran. Sa aming pagkain sa Krazy Garlic ng aking mga kaibigan, higit pa sa mamahaling pagkain, nagumpaw ang mesa sa kamustahan, okrayan, tawanan at photo op. Di kami paawat sa hamon ng mapanghusgang elitista.


Matapos ang paglamon sa Krazy Garlic, sugod kami sa Cafe Breton. Nag-crepe at kape para laruin ang gabi at muling sariwaan ang masasayang araw ng produksyon at trabaho. Yon lang, kasabay ng bawat halakhak, tila balot naman ng landi ang gabi. Mula sa mga nagbihis at nagarteng mga babae hanggang sa mga babaeng seksi, napuno ang paligid lalo ng Cafe Havana ng samu't saring transaksyon ng aliw. 


Lumipas ang oras, natagpuan namin ang aming mga sarili sa isang videoke bar sa Ortigas. Kasabay ng mga hirit at birit, napuno ang inupahang videoke room ng mga tawanan, kantahan at sayawan. Nabuhay sina Taylor Swift, Lady Gaga, Ogie, Regine at kung sino sino pa!


Di naglaon, nagsimulang humupa ang saya pero tuloy ang ingay. At sa pagputok ng umaga, nagwakas ang masasayang tagpo.


Ito na siguro ang isa sa mga masasayang araw ng bakasyon ko sa Pilipinas. Pero alam kong marami pa ang susunod. Nakaabang lang ako. Naghihintay. Pasasaan pa't kailangan kong namnamin ang bawat oras. Minsan lang naman kasi ang sayang tumatagal ng beinte kuwatro oras.

Wednesday, April 13, 2011

EXPLOSIVE ENCOUNTER: DOON SA MASAYANG HIGHWAY!

Binagtas ko ang daan papunta sa Unibersidad ng Pilipinas. Sa UP Diliman ako nagtapos. At kahit walong taon na rin ang nakalilipas simula ng magtapos ako rito, tila sariwa pa rin ang lahat ng alaala. Dama ko ang buhay. Langhap ko ang halimuyak ng masasayang alaala. At tanaw ko ang kalinawan ng sigla.

May karakter ang kalsada ng Quezon City. Maingay. Mausok. At sa kabila ng pangambang hatid nito dahil sa mga walang disiplinang drayber, ang karakter nito ay nagsisimbolo ng pagsulong, pakikibaka at tagpi-tagping imahen ng kahirapan sa gitna ng industriyalisasyon.

Maingay ang radyo sa FX. Halos kulang nga ang lamig sa tindi ng init. Sa harap ng FX, nakasabit ang mga palamuti na umaaliw sa mga pasahero. God bless our trip ang sabi ng karatula.

Mainit ang panahon. Pero, mas mainit ang mga kaganapan sa kalsada. Maingay ang ale sa pagbebenta sa sidewalk. Maingay ang mga bata na naglalaro sa lansangan. Maingay ang nagchi-chismisan sa kanto. Maingay ang pito ng mamang pulis. Maingay ang kalsada. Buhay ito. Puno ng sigla.

Sa may babaan, di puede ang babagal-bagal. Tumatakbo ang karamihan, naghahabol sa siklo ng lansangan.

Pagsakay ko ng jeepnep papasok ng UP, tropa ng alaala ang sumalubong. Higit pa sa sariwang hangin na tumutuyo sa pagod na katawan, andyan ang kasariwaan ng kahapon. Apat na taon rin akong naglagi sa Diliman para matapos ang aking kurso.

Masaya ang alon ng lubak. Masaya ang biglaang preno. Kumakaway ang iilang sunflower sa kahabaan ng kalsada ng UP. Para rin namang sumsayaw ang mga puno sa paglalambing sa bagong dating.

Pamilyar ang kapaligiran ngunit nagbago rin. Pero ang masaya, may mga taong nagbibigay kulay sa pagtatagpo. Gaya ni Dr. Armi. Siya ang aking inspirasyon at idol sa pagtatapos ng MA at (sooooon) PhD of Communication.

Sa saliw ng maingay na DJ sa radyo at kalampag ng abalang kusina sa order, kumain kami sa Chocolate Kiss. Nagpalitan ng mga karanasan sa nagdaang taon. Puno ng tagumpay at higit pang pagsulong sa hinaharap.

Nakakatuwang isipin; "pag paulit ulit ang ginagawa, nakaka-saturate din." Sa mga puntong ito, isusulong ko na ang higit na pagtalon sa balon ng pagasenso. Bahala na ang Bathala ng karunungan.

Matapos ang paguusap, muli kong binagtas ang kalsada ng Diliman. Tutungo ako sa SM North. Sasalubungin at kakamustahin ko ang mukha ng industriyalisasyon.

Pamilyar ang daan, ang mga eksena sa lansangan. Mabilis. Nagmamadali ang mga tao. Abala ang mga barker sa paghakot ng pasahero. Nangangalabit ang mga batang lansangan. Buhat ng ale ang isang sanggol habang napapaligiran ng lima pang anak. May nagtutulak ng kariton. Walang sinusunod na daan ang mga bus. Pasaway man ang kalsada, ito ay puno ng buhay na higit na niyayakap ng sinumang nagagawi rito.

Pagdating sa SM, nagikot ako. Pinagmasdan ang gilas ng mga pamilihan. Tiningan ang liwanag na nakakasilaw. Naglakad upang humanap ng bagay na magpapaligaya sa sarili.

Maya maya, nakasama ko na si Elmirah, ang isa sa aking matalik na kaibigan.

Doon kami tumambay sa Bubble Tea, isang japanese resto. Bagamat ang lugar ay dayuhan, lokal naman ang aming pagbabahaginan ng karanasan.

Ang sarap ng mga salita. At mas higit na nakakakiliti ang mahabang pisi ng mga karanasan. Halos isang taon na rin pala ang nakalipas. At sa loob ng isang taon, marami ang nagbago.

Dalawa ang mukha ng pagbabago: Yung di mo inaasahan at inasahan mo. Sa kaso naman, pareho namang nakipaglaro ang mukha ng pagbabago. Mula sa buhay pagibig hanggang sa sitwasyon sa trabaho, parang sago lang na kay sarap higupin.

Oo nga. Napaisip ako. Hindi na kami bata. Tumatanda na. Gusto kong tanawin at yakapin ang salitang "enjoy" na tila nagiging mailap. Masyado nga siguro akong abala. Nakakalimutan ko ang aking sarili, ang aking kaligayahan.

Kailangan kong hanapin ang bagay na magpapaligaya sa akin. Nagpapasalamat ako sa Diyos sa mga biyaya niya. Pero alam kong na kahit unti unti, matatahak ko ang daan tungo sa masayang HIGHWAY.

EXPLOSIVE ENCOUNTER: PAMILYAR NA DAAN!

Sa loob ng isang taon, malaki ang pinagbago ng Pilipinas. Higit na nga itong sumusulong tungo sa industriyalisasyon.

Sa ikalawang araw ko dito, saksi ako sa mga nagbagong istrastuktura sa mga daan. Dumarami ang malls. Lumalawak ang kalsada. May mga bagong gusali.

Pero may ilan ding di nagbabago: andyan ang trapiko; ang mga tindero sa daan; ang napakaraming tao; ang mahabang biyahe dahil sa paghihintay ng sakayan; ang pakiramdam ng takot; ang mga pasaway na bus; at kung anu ano pa.

Sa kabila nyan, ang pamilyar ay masarap muling maranasan. Gaya na lamang ng mga eksena na kasama ang kaibigan. Tawanan at kuwentuhan hanggang madaling araw. At siempre, ang mga kodakan.

Sa mga bato ng dayologo kasabay ng pagkain, napapaisip ako sa ilang katanungan. Bagamat pamilyar ang mga katanungan, hanggang ngayon ay di ko ito alam kung paano sasagutin. Punto,  ang huling pagdedesisyon ay nasa akin rin naman.

Oo, isang taon na lang ang  bibilangin at wakas na ang aking kontrata. Mula sa pagwawakas, naniniwala ako na may sisibol na oportunidad. Kung saan at ano man yon, tanging Diyos ang nakakaalam. Sasabayan ko lang ng sipag at tiyaga at dasal.

Ngayon ko napagtanto, masarap muling balikan ang pamilyar na daan. Doon ako nagsimulang mangarap. Don din ako babalik para tumulong sa iba na abutin ang kanilang pangarap sa buhay.

EXPLOSIVE ENCOUNTER: PAMILYA!

Totoo nga. Nagbabago ang panahon pero hindi nagbabago ang pagmamahal ng pamilya sa bawat miyembro nito.

Sa unang araw ko sa Pilipinas, hindi ko makakalimutan ang saya sa piling ng aking pamilya. Masarap pala kumain sa hapag na muli silang kakuwentuhan. Nakakatanggal pala ng pagod ang makita sila. Masaya pala ang tumawa sa bawat pagkakataong nagkakabiruan. Sila ang aking pamilya, sila ang nagbigay saya sa aking unang araw.

Wala na sigurong mas sasaya pa kundi ang makasama sila. Ilang taon din akong nawalay sa kanila. At hindi biro ang pinagdadaanan sa abroad. Kaya ngayong andito ako sa Pilinas, lulubusin ang bawat minuto na kasama sila.

Sila ang aking pamilya; ang saya ng buhay sa piling nila.

Monday, April 11, 2011

EXPLOSIVE ENCOUNTER: PAGLISAN TUNGO SA SAYA!

Ito ang unang pagkakataon na sasakay ako ng Cebu Pacific. Dahil dyan, 2 am ang flight ko.

Bagamat nag-countdown ako sa mga nakaraang araw, hindi ko masasabing super excited ako. Ang katotohanan, excited na excited na excited na ako. Hindi ko nga masyadong inisip ang paguwi ko dahil baka hindi ako makatulog, mahirap ng magkasakit.

Dumating ang araw na pinakahihintay ko, ang pagalis ko ng Brunei para sa aking mahaba-habang bakasyon sa Pilipinas. Mahaba-haba dahil may kailangan akong asikasuhin para aking school at para sa investment. Talagang ni-request ko to sa boss ko.

Nung araw ng alis ko, pinilit kong matulog bago ang flight ko. Eh dahil sa excitement, di na rin ako nakatulog. Dire-diretso na yan hanggang sa airport at pagalis.

Inabot ako 16.90 kilos. Dahil excess, nagbayad pa ako ng 30 dollars maliban sa 12 dollars tax fee. BND15 ang per excess baggage. Pero di ko na yang pinansin. Isa lang naman ang gusto ko, ang makauwi ng Pilipinas at makapiling ang pamilya at mga kaibigan ko.

Dumating ako ng Pilipinas ng 3:55 ng madaling araw. Treinta minutos ring kaming napa-aga. Mukhang kaskasero ang piloto.

Bago yan, nakakatuwa ang mga eksena sa loob ng eroplano ng cebu pacific. Maliban sa ma-turbulence, mas nakakaaliw pagmasdan ang mga tao sa loob. Gaya ko, kanya kanya kami ng iniisip. Ako, sadyang baliw lang. Talagang binabasa ko ang one page safety advice just in case magkaroon ng emergency. Ganoon ako kabaliw! lol

Di gaya ng RBA, walang libre pagkain sa loob ng Cebu Pacific. Bibili ka at pagka-mahal mahal. Naririnig ko nga eh, tubig lang, aabot na ang ilang dolyar. At mas bongga, sa dulo, magaalak ang mga cabin crew ng pasalubong na mabibili na at the moment.

On the side, inabangan ko ang popular dance routine ng cabin crew para ipakita ang safety procedures. Di na pala isinasagawa.Sa hindi ko maintindihang dahilan, natatawa ako sa "sintorong pangkaligtasan." Oo, yan ay ang tagalog ng seat belt.

Pagdating ko ng Pilipinas, sinalubong ako ng bunso kong kapatid na mas matangkad pa sa akin at ng aking tatay.

Dahil wala pa akong tulog, bangenge rin ako. Sa totoo lang, antok na antok na ako sa airport, sa NAIA. Parang gusto ko ng mahiga sa sahig.

Pero, biglang naglaho ang antok ng makita ko ang pamilya ko. Lalo na, pagdating sa bahay.

Unting oras lang, inantok na ako. At sa oras na mahiga ako sa kuwarto ko, nasabi kong" Salamat Lord. Sa wakas, muli ko na namang makakasama ang pamilya ko. "

Halos ilang minuto rin akong nagmuni. Sa tinatamasa kong kasagaan at sa nagdaang taon ng pagsasakripisyo, nasabi ko rin, Derserve na deserve ko to!

Ipinangako ko rin na di ko iisipin ang trabaho sa Brunei. Ito ang panahon para maging masaya, magpahinga at higit sa lahat, sulitin ang panahon na kasama ang pamilya at kaibigan.

Friday, April 8, 2011

EXPLOSIVE ENCOUNTER:TOP 10 MALE CELEBRITIES THAT YOU (POSSIBLY) LOVE TO HATE


After presenting the TOP 10 Female Celebrities in the Philippine that you (possibly) LOVE to HATE (CLICK), I now present to you their male counterparts.

While most female celebrities are "despised" because of their annoying kaartehan and lopsided acting abilities, male celebrities get "duh" feedback because of their too aggressive and displaced characters. From reel to real life, male celebrities are as controversial as female celebrities.

I won't keep you waiting. Let’s roll the HORROR roll. 

April Boy. Where is April Boy Regino? April Boy has not only popularized heart-warming songs like “Di ko Kayang tanggapin,” he also set the record in giving away perks to his fans. His signature move is throwing his cap to a sea of people. Actually, April Boy is lovable. Apparently, to a few mapagpanggap na sushal, his ways are just tooooo jologs.  

Tulfo. Caged in the public service arena, Tulfo could be suspected as someone who has anger management issues. He’s always vindictive and he possess a deep (angry) voice whenever he speaks or argues in the boob tube. Most of the time, he lambasts someone on air. Given this, some people may find his authoritative voice as somewhat OA and scary.  

Piolo Pascual. Apart from being a successful multimedia star (someone who can sing, act and deliver a stretch of endorsements), Piolo Pascual falls in the admiration (with hate) circle. As girls and gays drool over him, his sexuality has always been a center of attention among others. Remember the controversial video of him watching a Pacquiao fight? Forget it. I guess this shall be covered with his recent confession of his love to KC. Concepcion or Montero?  

Bayani Abayani. He used to be funny. But now, he’s just trying hard and corny. 

Vice Ganda.  Overflowing with sarcasm and energy, Vice Ganda rings the bell. He is loved by most Filipinos because of his antics. Yet he is also hated by many because, masyado siyang maganda at talentado. Meaning to say, he could be a threat to some aspiring Petrang Kabayo!  

Jobert Sucaldito. The male version of Cristy Permin, he lives in making intrigues into full blown controversies.

JoJo A.  A product of That’s Entertainment, Jojo A has definitely gone a long way in reviving his career. With his spontaneous and dynamic banters in his show, he could launch big laughs among audiences and sometimes utterances from annoyed viewers with his OA interaction with his guests. As they say, he mimics popular American hosts but with a Pinoy twist. And that sometimes send a "no no" signal among sosyals!

Ricky Lo. Ricky Lo is a good conversationalist. However, he’s just not aggressive enough to side-by-side interact with other co-hosts. Remember his The Buzz days, Kris Aquino cut him most of the time. And so, good for him in focusing his energy in another mass media format – print publication. 

Baron Geisler. Despite his superb acting prowess, Baron still gets smirks from viewers because of his sexual harassment cases. Moreover, people feels that he’s drug use could diminish his great acting potential.  

Willie Revillame. No Further Explanation.

That's all, bow!

    EXPLOSIVE ENCOUNTER: VIRTUAL CHOIR!

    Watch this Video from Ted by Eric Whitacre! He presents a virtual choir! Amazing 2,000 voices combined!

    Thursday, April 7, 2011

    EXPLOSIVE ENCOUNTER: STAR SEARCH SECRETS, REVEALED (PART 1)

    Celebrities are part of our everyday lives. They influence our decision on buying items in the grocery or in the mall. They shape our fashion and sense of projection. They are hot icons that tickle our senses especially whenever they plunge into different controversies. 

    Apart from the massive fortune, their popularity is like a pedestal who most people would love to attain. And in that factor, it is no surprise that a lot of "fanatics" push themselves to be like their  idols.

    Interestingly, before celebrities rise to fame, some of them start their way from Star Searches. With the boom of reality talent searches across the globe, the road to stardom has never been packed with thousands of hopefuls. 

    Apparently, what most people don't know, these talent shows or star searches are far more dramatic and chaotic when the lights and camera shut off.

    Star Search in the Philippines have been part of the Pinoy’s celebrity-craze culture. Whether it’s a talent show or some simple singing contest, Filipinos would definitely take time to watch Star Searches. Especially in today’s format of ala-reality TV wherein all the secrets of the contestants are revealed, star searches are definitely a hit in a Pinoy’s heart. 

    Apart from thousands of televiewers and screaming fans, a lot also aspire to be in the boob tube. But, have you ever wondered, how a star search begins? What if you want to audition? Is that easy to be star in today's instant fame culture?
    The Making of a Show and The Auditions
    I was once a producer and a writer of some talent search in the Philippines. I was also a part of a popular idol search. With this experience, I would like to share to all of you the "magic" behind these star searches.
     

    The auditions. Take for example you want to audition for a talent show. Believe it or not, the moment you fall in line during the auditions and fill up you form, the producers are already checking on you. They start judging if you are could be considered an “eye candy” or simply a “clown”  for the show.

    An eye candy is someone who is handsome and beautiful. It always boils down to the physical as television is a visual medium. On one hand, sexy and hunky individuals are used to tease the viewers. They are positioned as sex object (in subtext).

    The "clown" are those personas that the show use to attract fun or entertainment for the show. Sadly, it has been a tradition in star searches to put "funny" people as an object of entertainment. The producers will milk out the "fun" in them by shooting crazy sitners and even weird dramatizations. Any outrageous footage shall be aired to rake in ratings. 

    Most of the time, producers get sitners. Sitners are video clips that are inserted in the VTR. The VTR, is the short video that you see on television.

    Sitners are required to be attractive and definitely unique. In a talent search, most producers look for weird looking people. The more you dress loudly, the more you’ll get the producer’s attention. But hey, getting their attention won’t get you to pass into the auditions. Sadly, some producers use your character for the show to rate (as mentioned a while ago). Too bad, right?

    Then you fall in line packed with confidence. Once the audition starts, you get goosebumps. Then it;s your turn. Soon, the judges will give their comments. Lucky you if you pass, but if not, that’s sad. Perhaps you may ask, why you didn’t pass?

    From a producer’s perspective, there are different things in looking why you didn't pass.

    First, you are plain and you don’t have the star factor. That’s what judges always say, right. Star Factor is defined as a character or uniqueness. It’s a wow factor. Moreover, star factor is defined by the judges as “saleable.” Meaning to say, if they will put you on cam and be in the show, would you make money for them?

    Sad reality, star factor is always (sometimes) based on the physical. As I've said, television is a visual medium. It is also a discriminating medium especially in the field of entertainment media. 

    Second, you don’t look mestiso or mestisa. Sadly, producers are psyched to get only those mestiso and mestisa. Believe it or not, even those with little talent are brought to the next round. Yes, just because they're maputi and matangos ang ilong.

    Third, you don’t have a good story. Producers look for those iyakan stories. They want devastation. They want poverty. They want drama. If in the beginning, you don’t have that drama, forget about auditioning (which should not be the case, right?). 

    Sadly, producers bank on this because of the ratings game. If you will observe, the story of a contestant’s life is what the producers highlight during the show. And soon, you’ll get to see taglines like “Ang babaeng palaban” and a lot more taglines. 

    Fourth, you don’t have a manager who takes care of you. Believe it or not, some who audition are backed up by talent managers. These managers take care of them, from physical to emotional confidence. What’s sad, some managers have connections among the producers of the show. And so, they get in. Too bad, right?

    Fifth, there are too many passers in your area. Yes oh yes, now that the competition is going national, most producers would want to get contestants from different regions. Unfortunately, if you’re late and there are already a lot of passers in your region, you may no longer take the cut.

    Sixth, you are gay. Sadly, gay people are cut out during auditions. Although some of them pass, still, they become an object of spectacle during production. A manly looking person who reaches a high key girly song would definitely be a talk of the town. That’s what producers want. Unfortunately, ethically, that’s abusive. And in today’s time, star searches bank on that to rake in profit from advertisers. The more viewers, the more advertisers to get in and more money for the show. 
    To avoid ridiculous and lambasting remarks on sexuality, gay people would tend to hide their real sexuality just to be in. Discreetness among handsome gay people are encouraged (talk about a homophobic culture). This is no wonder why there are closet celebrities. They just want to protect themselves from being thrown out in the spotlight.

    Lastly, you don’t have a potential to kiss ass. There are a lot of stories that an aspiring star slept with a talent handler or a producer just to be in the competition. Some may be true but some may just be a rumor. Sadly, in this game of instant glitz and glamour, some abusive producers take advantage of their position just to deceive some aspiring celebrities. 

    To be continued...

    Image courtesy of www.spreadshirt.com 

    Wednesday, April 6, 2011

    EXPLOSIVE ENCOUNTER: GARAGE SALE 101!

    Last Weekend, my housemates and I had our garage sale. Touted as Go Go Go Garage Sale, our garage sale was a success. Although there some unsold items, we had good profit. 
     
    Me, Troy, Soc and Shiela!

    At Simpang 179-16!


    Sales Ladies? =)

    After the garage sale, I had some realizations. And so I am sharing my TOP 10 Tips on those who would want to go and try garage sale in the future.

    (1) Check your items. Before you start your garage sale, it is best to check on your times. Not only you have to count how many items will you be selling, but also check on defects. With that, you can remove those items that are of poor quality and highlight unused items. Plus, you can draw the pricing properly. 


    (2) Pricing. Understand the people go to a garage sale because of cheap yet good finds. Given this, be considerate in pricing your items. As much as possible, give in to some haggling yet maintaining confidence on your product’s credibility as relative to prices.

    Signage Design!

    (3) Give your old stuff to charity. Some stuff may be too old and are not saleable. Given this, your best option is to just bring such items and donate to charity.





    (4) Never let a stranger go inside your house. As you address each customer’s inquiry, do not forget to be lured with good and friendly buyers. You may not notice it, some may just be hypnotizing you as another person walks inside your house and steal some items. Actually, this tip was given by one of our customers. They had a garage sale before and a buyer went inside their house unnoticeable. They just found out soon that the buyer stole an appliance. 

    (5) Be polite to customers. Greet everyone! Nothing is more effective than being polite to your customers. Whatever they ask or request for something, try to give in or answer back politely. Plus, never ever raise your voice to them even if they’re pestering you on a lower price.  


    (6) Do not underestimate the power of smiles. Always smile. Seriously, it helps to increase your sales!  Why? People would love to shop if they're surrounded with good vibes and happy people. They feel welcome!
    Big Smiles from Sheila and Soc!

    (7) Peak and Off Hours. A business sometimes goes on high and off peak. Given this, it is best to innovate accordingly. It’s also a time to reflect on the strengths and weaknesses of you garage sale. Do you need exposure? Do you need to SMS your friends? How about launching a promotional gimmick? There a lot of ways but you have to identify where to start based on pulsing your customer’s feedback as presented in your sales. 
    My Friend Matet and Me!

    Expression Gang with Hubog Queen Michelle!

    (8) Business Side, unleashed. Doing a garage sale may unleash your business side. In our case, we just loveeeee it to bits. We didn’t only make money, we also practiced our PR and marketing skills. How about a bazaar for next year? Let’s see! At the moment, I'm thinking of another garage sale. I will call it, BIZARRE BAZAAR, TODO NA 2!


    (9) Inventory 101. Before and after your sales, inventory is essential. This process will not only help you monitor your items, but you will also let you get a good control of your sales. At least, you can identify which items are saleable and which are not. So the next time you have a garage sale, you know what could be offered. 

    On the side, doing business may let you know what your customers want. In our case, most people look for furniture or appliances. They just thought we're all moving out.

    (10) Accounting and Profit! At the end of a garage sale, you do your accounting based on sales and profit. On the side, you check on items that are not sold. This process will enable you to practice not only your mathematical skills, but will also enhance your strength in making business. Who knows, you could the next business tycoon who will rock the world!

    EXPLOSIVE ENCOUNTER: CREATIVE AD OF THE DAY: MOVE!

     Our creative ad of the day is about a product that features moving in/out assistance services. In this particular ad, the ad conveys an exaggeration that defines assistance on an "as is" basis.



    Red-logistics: Move it as it is
    Copy: "Move it as it is."


    Agency: Promoseven, Riyadh, Saudi Arabia
    Executive Creative Director: Ahmad Beck
    Art Directors: Ahmad Beck & Ramero Firmeza
    Photographer: Steve Kozman
    Copywriter: Ahmad Beck
    Retoucher: Amin Daw (Standby Production)

    CRITIQUE
    LIKE FACTOR:
    1. Creative
    2. Well articulation of conveying "as is assistance"
    3. Could be effective in psyching people on safe transfer of furniture on moving in/out

    LOWDOWN:
    1. Plain
    2. Limited to a particular house size
    3. Size could be bigger to emphasize items

    CREATIVE AD OF THE DAY: VIDEOCON AIR CONDITIONERS - SHELVES

    Our creative ad of the day is about an Air conditioner.

     


    Copy: "Videocon. Air conditioners with Turbo Cooling."

    Agency: McCann Erickson, Delhi, India
    Creative Chief: Prasoon Joshi
    Executive Creative Director: Ashish Chakravarty
    Art Directors: Vineet Mahajan, Natwar Singh & Denzil Machack
    Copywriters: Natwar Singh & Ashish Chakravarty
    Illustrators: Gurudev Singh & Kuldeep Soni

    CRITIQUE:
    LIKE FACTOR
    1. Creative and very straightforward
    2. Humorous
    3. Realistic with a touch of exaggerations

    LOWDOWN
    1. Small visual of food in order to establish the "fridge" effect.
    2. May not be appealing at first sight
    3. You have to understand the context of the ad to better get its message.
    4. Design is not applicable with human images.

    Tuesday, April 5, 2011

    EXPLOSIVE ENCOUNTER: TOP 10 FEMALE CELEBRITIES THAT YOU (POSSIBLY) LOVE TO HATE!


    If you're asked with who is your favorite female celebrity in the Philippines, you may say that it's many to mention. However, if you're asked with who is the female celebrity you dislike, perhaps, you may stop and think a name out of the roster of glamorous names in the industry. 

    Fret not for I have listed the TOP 10 Female Celebrities in the Philippines that you (possibly, take note!) LOVE to HATE. Take note that hating them doesn't only stand for "eternal" grudges.Some hatred are just temporal and may pass. 

    Now, get ready for the parade of the drama and ferocious queens!

    (1) Ethel Booba. Big Boobs but Small Brain; this is how Ethel Booba projects herself in television. Interestingly, her role in television sometimes transcend in real life. Remember the sex video with Alex Crisano? How about her recent pagsusunog ng condo when she found out her boyfriend was gay? With all the controversies and kagagahan in some of her affairs, Ethel Booba could definitely get a raise of eyebrows from some Filipinos. 

    (2) Kim Chiu. A product of PBB Teens, Kim Chiu has always been adored by many teens. They love her smile. Girls would adore her fashion. And some guys would even die just to date her. Unfortunately, apart from her disturbing super patpat na braso, Kim Chiu could get some "ha?" or "Anu ba yun!" because of her acting skills. Thanks to Gerald Anderson, her soon-to-bloom (hopefully) acting skills is covered up.

    (3) Cristy Permin.  The queen of all gossip in Philippine show business, that is Cristy Permin. With all her knowledge in sharing rumors from a “reliable source” that sometimes cause a lot of cat fight in television, Cristy is definitely a noisemaker in the industry. Because of her mouth and aggressiveness, she has been a stand out in libel cases.

    (4) Annabelle Rama. A representation of being a talakera and palengkera, Annabelle Rama doesn’t only entertain every one with her “Dong” and “Dai” introductions. She is also a mouth to watch out in Philippines Television especially in lambasting other celebrities. This could be because of some Estafa accusations, someone debase her daughter Ruffa, and a lot more reasons. But of course, who wouldn’t recognize her jewelleries. Simply, adorable! 

    (5) Ruffa Guitierrez. If there’s Annabelle then there’s Ruffa. Apart from being glamorous and divine, Ruffa captures the hearts of the Filipinos with her kaartehan. Despite her gay sounding and pina-sushal version of Inday Garutay’s voice, Ruffa stands up from all the controversies in her life.

    (6) Kris Aquino. While a lot of people love her, some also love to hate her. From her fashion sense up to exposing her chaotic love life, Kris is an icon in Philippine show business. Apparently, first in the kaartehan circle, Kris sometimes become annoying in television especially whenever she cuts someone who is talking or she raises her voice in either excitement or to counter a fallacious remark. What’s more, her high pitch laughter could sometimes be irritating. 

    (7) Gretchen Baretto. Remember the running joke about Gretche Barreto about asking an old man to leave the elevator? Well, that’s just one story (is it true?) as an evidence of Gretchen’s ferocious character. Over the past years, every one has become a witness to Gretchen’s pangaaway not only to her siblings but also to Angelica Panganiban. Remember the Derek Ramsey landian? Enuf said! 

    (8) Regine Velasquez. Believe it or not, the Asia’s Song Bird got into the list. How come? No one could disagree how great Regine Velasquez in singing. Apparently, apart from Regine’s pinausong biritan sa kantahan, her masked personality sometimes shows in interviews especially when she’s asked about aspiring biriteras. Remember the “I’m freaking Regine Velasquez” (is this true?) as a response to Faith Cuneta’s blooming singing career. Or how about getting H1N1 during Charice’s first ever major concert in the Philippines? Yes, she has a golden voice. But what you could love to hate about her is the way she confronts the press and the way she speaks- parang nasa palengke lang. 

    (9) Wendy. A product of PBB, Wendy is also one of those rising stars that you may love to hate. Apart from her “so-so” acting, her pagpapakatotoo character has become overrated. Now, how could she get an angelic role with what she did? 

    (10) KC Concepcion. Yes. KC has started her career in show business in a good and smooth tone. Coming from her mother’s showbiz wings, KC has been topped with advantage. Apparently, as her career moves forward, a revelation of her relationship with Piolo Pascual has somewhat gave her a publicity that she might not expect. As most people question Piolo Pascual’s sexuality, she has become an celebrity that some could love to hate. As they say, paano nga ba siya na-convince ni Piolo na lalake ito?

    Watch out for the TOP 10 Male Celebrities in the Philippines that you (possibly) LOVE to HATE!

    EXPLOSIVE ENCOUNTER: HOT POINT!

      Last Wednesday, I went out with Lisa, Kuya Rhenee and Elna for a dinner/chikahan. We stayed at Hot Point Restaurant in The Mall, Gadong. The next day, Lisa and Kuya Rhenee took their flight for a two-week vacation in the Philippines.
     
    Kuya Rhenee and Lisa

    Elna and Me!

    Elna, Me and Kuya Rhenee

    Elna, me and Lisa! We miss you Faith!!!!!!

    I ordered Iced Longan and buttermilk chicken.
    Iced Longan

    Buttermilk Chicken!

    The group ordered Tom Yam, garden salad, and the yummylicious spring chicken. It was my first time to try the Tom Yam Soup. I liked it despite its spicy kick. Plus, I love the shrimps!

    An affordable spring chicken which is good for 4 persons!

    I like this salad. Crunchy and Yummy!
     Right after our two-hour chikahan, we all went for a walk in the mall and took Blizzard for dessert. I had Blizzard’s strawberry cheese cake.
    Ngiti!

    Baka matunaw na!

    Big Tummy ako rito. Dahil sa jacket!

    It was an exciting night. Lisa shared her insights on Financial Literacy. Elna shared her blooming love life. And I talked about my plans for 2012.

    Over a cup of Ice cream, we continued talking about taking risk on getting what you want in life. Plus, we also discussed some of our opinion in the Reproductive Health Bill.

    We all capped off the night with big laughs. Needless to say, I enjooooyed our chikahan!

    ***
    Today, I am sharing some TOP 10 Concerns (GONE WEIRD) of Single Peeps.  This is base on some of the insights that my friends and I shared. I have listed a few questions to ponder on. Here it goes!
     
    1. Sana Alkansya na lang ako. At least, makakaipon ako.
    2. Buti pa ang iPad, na-to-touch. Ako, walang tumo-touch!
    3. May expiry date ba ang pagiging single? Expiry date na lebel sana ng Alak. Mas tumatagal, mas sumasarap.
    4. Taon-Taon, ang daming kinakasal. Taun-taon, ang dami ring nagiging single.
    5. Saan ba magandang magtravel? Calling Cebu Pacific!
    6. Kotse o Condo? Sana SUSHAL ang impact ng Pedicap at Bungalow para di masakit sa bangs!
    7. Nakakapagod magtrabaho. Nakaka-tanda. Mas nagagapagod ang walang ginagawa.
    8. May pag-asa pa ba ang Pilipinas?
    9. Sa sunod-sunod na kalamidad sa mundo, totoo ba ang End of the world? 
    10. Sino pang International celebrity ang mag-co-concert sa Pilipinas at dapat mapanuod?

    ShareThis